រឿងភ្នែកចៅហ្វាយនាយ
មានក្តាន់មួយត្រូវគេដេញ ក៏រត់មកសុំគោជ្រកនៅនឹងក្រោលជាមួយផង ហើយនិយាយអង្វរពួកគោថា “នែបងទាំងឡាយ! សូមបងមេត្តាកុំ ឲដំណឹងដល់គេរាល់គ្នា អំពើដែលបងទាំងឡាយបានធ្វើដើម្បីជួយលាក់ ខ្ញុំនៅទីនេះ មិនមែនគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ ហើយមិននាំឲមានការស្តាយ ក្រោយទេ ព្រោះខ្ញុំស្គាល់កន្លែងមានស្មៅខ្ចីលាស់ល្អជាងកន្លែងឯ ទៀត”។
ពួកគោបានសន្យាជួយបំបិទបំបាំងរឿងនេះ មិនឲ្យអ្នកណាដឹង។
ក្តាន់លាក់ខ្លួនពួនអាត្មានៅត្រង់កន្លៀតមួយជាសុខ។ ពេលល្ងាច គេយកស្មៅខ្ចីនិងចម្បើងមកដាក់ឲគោស៊ីជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ គេទៅ គេមក ពួកឈ្មួញទាំងប៉ុន្មានដើរមួយរយជុំ គ្មាននរណាម្នាក់បាន ឃើញក្តាន់សោះ។ ក្តាន់មានសេចក្តីត្រេកអរចំពោះគោពន់ពេក ហើយនឹក ថា ចាំពេលណាស្រួល គឺពេលដែលគេចេញភ្ជួរស្រែ នឹងលួចរត់ចេញទៅ ព្រៃ។ គោមួយទំពារអៀងបណ្តើរនិយាយថា “ដូចសព្វថ្ងៃនេះស្រួលហើយ តែប្រយ័ត្នកុំឲមនុស្សភ្នែក១រយមកត្រួតមើល ខ្ញុំមានសេចក្តី បារម្ភជួសបងក្តាន់ឯងម្ល៉េះទេ ខ្លាចក្រែងមនុស្សហនឹងមក តាំងពី ដើមដល់ពេលនេះល្អហើយ តែបងឯកុំអាលទុកចិត្តឲសោះ”។
គ្រាន់ តែគោនេះនិយាយចប់ភ្លាម ម្ចាស់ទ្រព្យមកដល់ ដើរពិនិត្យមើលហើយ សួរកូនឈ្នួលថា “ហេតុអ្វីក៏ដូច្នេះ? ចុះស្មៅក៏តិចម្ល៉េះនៅត្រង់ នេះ! នែ!ចម្បើងនេះចាស់រលួយអស់ហើយ ចូរឯងទៅយកចម្បើងថ្មីៗឆាប់ មក ពីថ្ងៃនេះទៅត្រូវខំថែសត្វពាហនៈ ឲល្អមែនទែន អញមិនចង់ ឃើញសោះកខ្វិកកខ្វក់ ចុះបើបោសសរសៃពីងពាងចេញ តើវានឿយហត់ ប៉ុន្មានទៅ គ្មានចេះរៀបចំនឹមនិងខ្សែទាមទុកឲល្អសោះ”។ កំពុងតែ រមឹលមើលស្រាប់តែក្រឡេកទៅឃើញក្បាលមួយ ប្លែកពីក្បាលគោធម្មតា គេ ក៏ស្គាល់ជាក់ថាជាក្តាន់។ ដំបូងមួយម្នាក់សំពងក្តាន់ស្លាប់ទៅ។
គ្មានអ្វីពូកែជាងភ្នែកចៅហ្វាយនាយទេ។
(ដកស្រង់ចេញពី ទស្សនាវដ្តីកម្ពុជសូរិយា លោក ផេង ជ្រីវ អ្នកប្រែរៀបរៀង)